Ενδιαφέρον blog

Υπέπεσε στην προσοχή μου το παρακάτω blog:

http://drseeng.blogspot.com/

ρίξτε του μια ματιά αν θέλετε!

Ίσως το έχω ξαναπεί

Είναι ιδέα μου ή έχουμε πήξει στα “αποκαλυπτικά” μπλογκζ που δημοσιεύουν “ειδήσεις” και αποκαλύψεις;

Μην οδηγήσετε αν πιείτε

Είμαι ο μόνος που του φαίνεται γραμματικά λάθος το σλόγκαν “Μην οδηγείτε όταν πιείτε”; Μου φαίνεται πιο σωστό το ‘μην οδηγήσετε αφού πιείτε’…

και μιλώντας για διαφημίσεις, αισθάνομαι πολύ κορόιδο όταν βλέπω διαφημίσεις από υπουργεία και δήμους που προπαγανδίζουν το επίτευγμα του αυτονόητου. Στο μυαλό μου έρχονται δύο πρόσφατες, αυτή με την σταχτοπούτα που διαφημίζει την παράταση του νυχτερινού ωραρίου του μετρό και η ραδιοφωνική που διαφημίζει… τους κάδους σκουπιδιών και τα καλαθάκια απορριμάτων (του δήμου Αθηναίων νομίζω).

Βόρειοι και Νότιοι

Πήρε το μάτι μου στα δελτία ειδήσεων κάποια ιστορία με φράουλες στην Ηλεία, όπου οι αλλοδαποί εργάτες που τις μαζεύουν ζητούν το μεροκάματό τους να πάει στα 30 ευρώ από τα 23 που είναι σήμερα. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε παράγκες και μάλιστα πληρώνουν και ενοίκιο γι’αυτές.

Ενδιαφέρον έχουν και οι ημεδαποί “αγρότες”, ουσιαστικά για γαιοκτήμονες πρόκειται και όχι για αγρότες. Δίνουν το πολύ 25 ευρώ και μπροστά στις κάμερες λένε τα απίστευτα, ότι τους έχουν στις παράγκες γιατί όταν τους βάζουν στα σπίτια τους χαλάνε τους τοίχους, ότι και σε άλλες μεριές της Ελλάδας γίνονται αυτά, γιατί ασχολείστε με την Ηλεία…

Στο μυαλό μου ήρθε ο αμερικάνικος Νότος. Άπειροι εξαθλιωμένοι μαύροι εργάτες και ένα τσούρμο σκατόβλαχοι γαιοκτήμονες να τους ξεζουμίζουν. Ντροπή και αηδία.

Αναδασμός. Τι να λέει αυτή η λέξη άραγε στους “αγρότες” μας;

Τα λόγια είναι περιττά

Αυτή τη στιγμή η μοναδική αξιόλογη μουσική στην Ελλάδα παίζεται από τους Mazoo and the zoo.

Βρέθηκε ο Νταλάρας των ’00s

Περισσότερα εδώ

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.

Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί ο έλληνας φθονεί τους επιτυχημένους, σκεφτείτε ότι από μικρός έχει μεγαλώσει με το τραγουδάκι «ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά, το παχνί δεν του ‘φτανε ήθελε αρχοντιά». Δηλαδή από μικρός ο έλληνας μαθαίνει να χλευάζει αυτόν που διεκδικεί κάτι παραπάνω από το παχνί του. Εξίσωση προς τα κάτω.

Λευτεριά στα νηπιαγωγεία!

Το Πάσχα πάλι έφτασε

Το Πάσχα πάλι έφτασε
εμπρός βήμα ταχύ
με δάνεια να χρεωθούν
του κόσμου οι νονοί

(παραδοσιακό δημοτικό τραγουδάκι)

Αυτά βέβαια είναι γνωστά: με το που μυρίζει πάσχα (περίπου στα τέλη Γενάρη) αρχίζουν οι διαφημίσεις για τις παιδικές λαμπάδες. Βέβαια οι λαμπάδες έχουν αλλάξει σε βαθμό που θα οδηγήσουν τον Μπαμπινιώτη να αλλάξει το σχετικό λήμμα στο λεξικό του. Λαμπάδα: κιβώτιο με παιχνίδια που παίρνουν τα παιδάκια το πάσχα και το οποίο για άγνωστους λόγους έχει μέσα και ένα κεράκι. Και βέβαια οι ταλαίπωροι γονείς-νονοί και όλη η σχετική κλίκα θα πρέπει να βάλει υποθήκη το σπίτι ή να εξηγήσει στο βλαστάρι τους ότι δεν μπορούν να αγοράσουν όλα αυτά τα παιχνίδια.

Αλλά όπως είπα, αυτά είναι γνωστά. Εγώ δεν είμαι ούτε γονιός ούτε νονός, είμαι όμως ακροατής ραδιοφώνου. Ο ψυχικός πόνος που βιώνω αυτές τις μέρες κάθε φορά που πέφτουν τα διαφημιστικά τραγουδάκια από τα γνωστά παιχνιδάδικα-μεγαθήρια είναι ανείπωτος. Ονειρεύομαι ότι κάποιο δικαστήριο έχει καταδικάσει σε θάνατο τους ερμηνευτές και τους εμπνευστές των τζινγκλακίων: των ερμηνευτών ο λαιμός τρίβεται με τρίφτη μαγειρικής μέχρι να κοπεί το κεφάλι και για τους εμπνευστές δεν έχω σκεφτεί κάποια κατάλληλη τιμωρία.

Κι αν μένεις βόρεια προάστεια // και έκλεισαν οι δρόμοι // έλα από την εθνική // στα τζάμπο βαρυμπόμπη

Μεγάλη πίκρα δηλαδή…

Και μιας και έρχεται Πάσχα, παρακαλώ την ελληνική δικαιοσύνη να κανονίσει να μπει ο Αναστασιάδης φυλακή την ίδια μέρα με την σταύρωση ( μεγάλη πέμπτη; τετάρτη; παρασκευή; σταρχίδια μου; ). Ούτε που θυμάμαι αν και γιατί πρέπει να πάει φυλακή. Όμως πού και πού η αυτοκρατορία πρέπει να τιμωρεί έναν δικό τους για να νιώθουμε μια θολή χαρά εμείς οι λούμπεν “από κάτω”.

Σοκ

Το όνομα του Samuel L. Jackson είναι Σαμουήλ. Εισέρχομαι σε περίοδο προβληματισμού.

Τρεις χιλιάδες φίλοι όλοι στο τριφύλλι

Είχα πάρει το ποδηλατάκι μου και έκανα βόλτες το απόγευμα, όταν σκέφτηκα ότι αφού οι παναθηναϊκοί έχουν πορεία, θα είναι κλειστοί οι δρόμοι και επομένως θα απολαύσω ποδήλατο στο δρόμο. Έτσι και έγινε, η Αλεξάνδρας ήταν κλειστή για τα αμάξια, αλλά ήταν τίγκα στον κόσμο. Εγώ ήμουν ντυμένος με πορτοκαλί μπλούζα οπότε άρχισα και να αγχώνομαι μήπως κάποιος μεθυσμένος (πολύ μπύρα) παναθηναϊκός φωνάξει τίποτα για τον ολυμπιακό και με μαζεύουν με το κουταλάκι από εκεί πέρα. Τελικά δεν έγινε τίποτα τέτοιο και ανέβηκα αρκετά ψηλά ανάμεσα στο πράσινο ποτάμι μέχρι εκεί που τον δρόμο κλείναν κάτι άλλοι πράσινοι τύποι, στο πιο χακί όμως. Τους είπα να περάσω αλλά μου είπαν όχι. Και να με αφήνανε βασικά πιο μετά είχαν παρατάξει αρκετές κλούβες ερμητικά κολλητά μεταξύ τους και μάλλον δε θα πέρναγα. Τέλος πάντων, υποθέτω πως δουλειά του κράτους είναι να σε περιορίζει. Γύρισα πίσω και επέστρεψα από ιπποκράτους.

Δεν είμαι παναθηναϊκός, δεν είμαι με κανέναν. Αδυνατώ να καταλάβω τι νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι, αν και αρκετοί εκεί πέρα δεν πρέπει να νιώθανε και πολλά πράγματα κρίνοντας από το βλέμμα τους. Πάντως εντυπωσιάστηκα από τον όγκο τους. Πάρα πάρα πάρα πολλοί πράσινοι φίλοι ήταν εκεί.

Και η απορία: μαζεύτηκαν στο πεδίο του Άρεως επειδή παίζανε με τον Άρη σήμερα; (δεν μπορούσα να μην το πω)