Το παιδί

Μόλις είχα βγει από το σπίτι. Εγώ περπάταγα από την μία πλευρά του δρόμου. Από την άλλη πλευρά και στην αντίθετη κατεύθυνση μια γυναίκα έσερνε ένα παιδί το οποίο έκλαιγε. Η γυναίκα ήταν σε έξαλλη κατάσταση και φώναζε “θα σκοτωθεί το τρελλό θα σκοτωθεί το τρελλό”. Ξαφνικά μέσα στο δρόμο αρπάζει το παιδί από τα μαλλιά και άρχισε να του κουνάει με βία το κεφάλι πέρα δώθε τρεις ή τέσσερις φορές. Όταν λέμε βία, πολύ βία. Με πάθος. Κι όταν λέμε πέρα δώθε, πολύ απόσταση. Ήταν μέσα στο δρόμο και το αμάξι που εμπόδιζε την κόρναρε. Δεν μπορώ να ξέρω γιατί την κόρναρε. Εγώ ήμουν από την απέναντι πλευρά, πίσω από το αμάξι και ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι. Ήθελα να πάω να της σπάσω τα μούτρα (αν και ήταν τόσο έξαλλη που μάλλον δε θα τα κατάφερνα). Μια φωνή “άσε το παιδί μωρή μαλακισμένη” έφτασε μέχρι το στόμα μου αλλά δε βγήκε ποτέ.

Υποτίθεται έτσι κι αλλιώς ότι σε τέτοια σκηνικά στο δρόμο όπου συμβαίνει “κάτι”, οι περισσότεροι προχωράνε χωρίς να κοιτάνε. Somebody else’s problem.

Να της πάρουν το παιδί; Δεν ξέρω τι να απαντήσω…

και μετά ασχολούνται με το αν θα υιοθετούν οι ομοφυλόφιλοι παιδιά. Καλύτερα να ασχοληθούν με το ποιοι ετεροφυλόφιλοι είναι κατάλληλοι για γονείς.

Η σιωπή είναι συνενοχή. Σήμερα ήμουν συνένοχος.

Μπαρούφες

Όταν ο κύριος Καραμανλής (αυτός που πολεμάει τη διαφθορά έχοντας στο πλάι του την νηπιαγωγό-γιατρό-διδάκτορα χωρίς να κοκκινίζει) δηλώνει:

«Ένα είναι βέβαιο, κανείς δεν δικαιούται να κάνει κατάχρηση της επαγγελματικής του θέσης και της θέσης που του έχει εμπιστευτεί η κοινωνία για την εξυπηρέτησή της, σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αυτό είναι αυτονόητο και πασιφανές»

τι ακριβώς εννοεί; Όταν κάποιος κάνει απεργία, επόμενο είναι η προσφορά της εργασίας του στο κοινωνικό σύνολο να παύει. Δεν είναι εθελοντής σκουπιδιάρης που μαζεύει σκουπίδια από χόμπι, είναι το επάγγελμά του. Πληρώνεται για να το κάνει και όταν απεργεί τότε δεν το κάνει.

Είναι δηλαδή το δικαίωμα στην απεργία “κατάχρηση της επαγγελματικής του θέσης”; Δηλαδή για τον κύριο ΚΚ έχουμε δύο δυνατές επιλογές:

1. παραίτηση των εργαζομένων που έχουν αιτήματα, ώστε να μην καταχραστούν τη θέση που τους έχει εμπιστευτεί η κοινωνία, και μετά ως παραιτημένοι πλέον ας διαδηλώνουν
2. περιβραχιόνια μαύρου χρώματος που θα δηλώνουν απεργία κατά τα ιαπωνικά πρότυπα

Η μπαρούφα που είπε ο ΚΚ δεν βρίσκει εφαρμογή στους απεργούς. Η απεργία είναι δικαίωμα και απεργία σημαίνει δεν δουλεύω, δηλαδή δεν προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο. Πού βρίσκει εφαρμογή η μπαρούφα του ΚΚ; Μα φυσικά σε όσους κάνουν κατάχρηση της επαγγελματικής τους θέσης για να πλήξουν το κοινωνικό σύνολο: Τσιτουρίδης με ομόλογα, Μαγγίνας με το ασφαλιστικό, μπάτσοι με ναρκωτικά και trafficking, κλπ. Αυτοί είναι που έχουν λάβει μία επαγγελματική θέση και κάνουν κατάχρησή της για να πλήξουν το κοινωνικό σύνολο, κύριε πρωθυπουργέ.

Ανωμακεδόνες και ανωμακεδόνισσες

Κατέβασα το Foresight Linux για να του ρίξω μια ματιά. Στην αρχική σελίδα εγκατάστασης με ρώτησε σε τι γλώσσα θέλω να γίνει η εγκατάσταση. Είχε διάφορες επιλογές, δεν είχε ελληνικά, αλλά είχε “μακεδονική” γλώσσα. Πάτησα αγγλικά και αυτή τη στιγμή εγκαθίσταται μέσα σε ένα qemu virtual machine.

Το ποστ αυτό δεν είναι για το λίνουξ, είναι για την μακεδονία. Δεν καταλαβαίνω γιατί ένας σλαβικής καταγωγής λαός με σλαβική γλώσσα πρέπει να φέρει το όνομα των μακεδόνων, μόνο και μόνο επειδή είναι προς το συμφέρον μας να μην υπάρχει μεγάλη Αλβανία. Πιάσε το αβγό και κούρευτο. Είναι σλάβοι; Είναι. Ήταν οι μακεδόνες σλάβοι; Δεν ήταν. Να πάνε να ψωνίσουν από αλλού εθνική ταυτότητα.

Τα ΜΜΕ μας έπεισαν ότι η καλύτερη λύση εδώ που φτάσαμε είναι ο γεωγραφικός προσδιορισμός και προκρίνουν τη λύση της “άνω μακεδονίας”. Θεωρώ εξόχως εντυπωσιακά και τα γκάλοπ που δείχνουν τον κόσμο να πείθεται ότι όντως υφίσταται αυτό το “εδώ που φτάσαμε”. Εγώ δεν καταλαβαίνω να έχουμε φτάσει κάπου. Υπάρχει μία φαινόμενη κωλοπιλάλα των Αμερικάνων να βάλουν στο ΝΑΤΟ τους γείτονες. Εγώ νόμιζα ότι πρέπει με αυτήν την ευκαιρεία να βάλουμε τους Αμερικάνους να πιέσουν τους γείτονες να λέγονται όπως θέλουμε εμείς και όχι να μας πιέζουν οι Αμερικάνοι να δεχτούμε τους γείτονες να λέγονται όπως θέλουν αυτοί. Anyway.

Η λύση του γεωγραφικού προσδιορισμού μου φαίνεται τουλάχιστον αστεία. Δηλαδή θέλουν να πιστέψουμε ότι αυτοί θα λέγονται ανωμακεδόνες και ανωμακεδονίσσες ή ότι η γλώσσα τους θα λέγεται ανωμακεδονικά; Προφανώς το άνω θα μείνει μόνο στο όνομα της χώρας. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι μετά θα συγχέεται η δική μας μακεδονία με τη δική τους και ότι όντως μπορεί να συμβεί αυτό που περιέγραφε ο J ότι θα λέει κάποιος Θεσσαλονικιός στο εξωτερικό ότι κατάγεται από την Μακεδονία και ο ξένος θα προσπαθεί να του μιλήσει σλάβικα…

Το σλαβομακεδόνες είναι το καλύτερο κατά τη γνώμη μου γιατί είναι σλάβοι και ζουν σε κομμάτι της μακεδονίας. Βέβαια έχουν ένα σωρό αλβανούς εκεί πέρα. Η λύση του να πάρουμε εμείς τη Βόρεια Ήπειρο και οι αλβανοί να πάρουν σε αντάλλαγμα Κόσοβο και τα μισά Σκόπια είναι κακή; Αφού αλλάζουν που αλλάζουν τα σύνορα όποτε γουστάρουν γιατί να μην τα αλλάξουμε και εμείς μια φορά, ούτως ή άλλως στημένη τους την έχουν στο Τέτοβο. Έστειλε η κυβέρνηση καμιά τέτοια πρόταση στους Αλβανούς; Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι προς το συμφέρον μας να έχουμε συμμάχους τους “σκοπιανούς” και να αντιμετωπίζουμε μια ζωή ως εχθρό την αλβανία, της οποίας φιλοξενούμε ένα σωρό οικονομικούς μετανάστες. Με αυτούς θα έπρεπε να συνεργαζόμαστε και όχι να προστατεύουμε τους σκοπιανούς φοβούμενοι μία μεγάλη αλβανία.

Κατανοώ ότι γενιές και γενιές των γειτόνων έχουν γαλουχηθεί με αυτήν την εθνική ταυτότητα. Αυτό δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψη μας. Αν λεγόντουσαν Δημοκρατία της Σικελίας θα ήμουν περίεργος να δω αν η Ιταλία θα αντιδρούσε όπως εμείς (ή όποια άλλη χώρα).

Συνοψίζοντας θέλω να πω ότι: α) δεν είναι μακεδόνες επομένως δεν βλέπω γιατί να πρέπει να λέγονται έτσι και β) αν δεν μας κάθονται ως σύμμαχοι ας αναζητήσουμε άλλους συμμάχους

ΥΓ. Δεν με νοιάζει ο αλυτρωτισμός τους, αλυτρωτισμό έχουν όλες οι μικρές θλιβερές βαλκανικές χώρες της δικής μας συμπεριλαμβανομένης. Το βλέπω καθαρά ως προς τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Είναι μακεδόνες; Όχι. Ε το μπούλο τότε.

Δημοσιογραφία των πολιτών

Πήγα για ποδήλατο το πρωί κατά τις 7 (άλλος ένα όψιμος θιασώτης της πρωινής γυμναστικής, όπως και η sikia). Λίγο πριν τις 7:30 περνούσα από τις στάσεις των λεωφορείων στην Ακαδημίας. Υπήρχε απίστευτα πολύς κόσμος στις στάσεις, δεν έχω ξαναδεί τόσο πολύ. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να βάλω μία κάμερα στο ποδήλατο ώστε να καταγράφω τη διαδρομή μου και να μπορώ αργότερα να δημοσιεύσω διάφορα κραυγαλέα πράγματα που συναντώ στο δρόμο.

Αυτά είναι τα όρια της δημοσιογραφίας που μπορώ να κάνω εγώ ως πολίτης: απεικόνιση πραγματικών γεγονότων που αφορούν την καθημερινότητά μου. Και βέβαια αναδημοσίευση ειδήσεων που με ενδιαφέρουν (κατά προτίμηση ότι σχετίζεται με την κρατική αυθαιρεσία, με ιδιαίτερη αδυναμία στους ναζί μπάτσους που αθωώνονται).

Δεν νομίζω ότι ο απλός πολίτης (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) μπορεί να κάνει “δημοσιογραφία των πολιτών” η οποία μπορεί να αφορά τα εξοπλιστικά προγράμματα μιας χώρας, το τι κάνει και το τι δεν κάνει στην προσωπική του ζωή ένας δημόσιος άνδρας (ή γυναίκα) κλπ περίεργα που κατά καιρούς έγραφε το press-gr.

Θέλω να πω ότι σίγουρα αυτό που έκανε το press-gr ΔΕΝ ήταν δημοσιογραφία των πολιτών, όπως προσπαθεί προβοκατόρικα ενδεχομένως να ισχυριστεί. Δεν είμαι φυσικά σε θέση να γνωρίζω τι ήταν, αλλά επειδή άκουσα τον Καψαμπέλη να λέει ότι έχει φίλους και φίλες και στο γραφείο του Αλογοσκούφη και στο ΥΠΕΞ και αλλού, θυμήθηκα το whistleblowing που διάβασα πρόσφατα. Χοντρικά whistleblowing είναι να μαρτυρήσεις τον εργοδότη σου για κάτι παράνομο που κάνει, και δεν μιλάμε για το μπακάλικο της γειτονιάς και τις διπλές ημερομηνίες στο γάλα.

Αυτό που θα ήθελε νομίζω να φιμώσει η εξουσία, ειδικά μια τόσο διεφθαρμένη εξουσία όσο η εξουσία της γλυκιάς μας πατρίδας, είναι το whistleblowing. Αν μέσω διαδικτύου αρχίσουν διάφοροι να γράφουν αλήθειες για τα τι παίζεται στα παρασκήνια, θα πέσει ιδρώτας. Και φυσικά τα παραδοσιακά ΜΜΕ δεν είναι σε θέση να κάνουν τέτοιες αποκαλύψεις γιατί αποτελούν μέρος του συστήματος, ισχυρό μέρος. Το whistleblowing (αν υποθέσουμε ότι κάποιος δηλαδή είναι διατεθειμένος να δαγκώσει το χέρι που τον ταΐζει υπέρ του κοινού καλού) είναι παράκαμψη: ξεκινάει μέσα από το διεφθαρμένο σύστημα από κάποιο ευσυνείδητο γρανάζι του συστήματος και καταλήγει κατευθείαν στο διαδίκτυο, στους πολίτες.

Το press-gr δεν ξέρω αν έκανε whistleblowing, αλλά πολύ αμφιβάλω. Και μόνο που λέγεται ότι συμμετείχε και ο Γιάννης Παπαγιάννης, του οποίου το αποκαλυπτικό δελτίο ήταν ο λόγος που έσβησα το Extra-3 από την tv μου, είναι αρκετό…

Πίσω στο whistleblowing. Κάνει λοιπόν κάποιος μια ανώνυμη καταγγελία. Είναι αλήθεια ή είναι ψέμα; Είναι πραγματικότητα ή συκοφαντία; Ε λοιπόν νομίζω ότι γι’αυτό έχουμε την ανεξάρτητη δικαιοσύνη (μην γελάτε). Εφόσον γράφεται κάπου ότι ο τάδε υπουργός έχει πάρει λεφτά για να δώσει το έργο στην τάδε εταιρεία, νομίζω ότι πρέπει η δικαιοσύνη να το ψάχνει το πράγμα. Από τη στιγμή που γράφεται ένα τέτοιο σχόλιο, υπάρχει ήδη μία παρανομία: ή ο χρηματισμός του υπουργού, ή η συκοφάντησή του από το σχόλιο. Ή ο υπουργός ή ο συκοφάντης πρέπει να τιμωρηθεί.

Αν όμως φιμωθεί αυτή η δυνατότητα από την κυβέρνηση, ποιος προστατεύεται;

Νέες αποκαλύψεις

Όπως έχω ξαναπεί παλιότερα, το πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας είναι λίγο πολύ προβλέψιμο. Ή έστω η επικοινωνιακή εικόνα που παράγεται για αυτό από τα ΜΜΕ. Μπορείς να προβλέψεις τις αντιδράσεις του συστήματος σε μεγάλο βαθμό και να βγάλεις ασφαλή προγνωστικά. (Αυτή η εισαγωγική παράγραφος είναι απαραίτητη για να κυλήσει ωραία το κείμενο πλάι στην εικόνα του Βούδα που αντιπροσωπεύει την ηρεμία του συστήματος. Πάμε στο ζουμί.)

Ας πάρουμε το εξής υποθετικό σενάριο: την άλλη βδομάδα έστω ότι βγαίνουν νέες αποκαλύψεις για τον Μαγγίνα ότι είναι παιδεραστής. Μπορώ να φανταστώ τις αντιδράσεις:

• ο Μαγγίνας θα δήλωνε ότι γίνεται στόχος προσωπικής επίθεσης για ευνόητους λόγους
• ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (ή σύντροφος προπαγάνδας που λένε και στην Ελληνοφρένεια) θα δήλωνε ότι ο Μαγγίνας έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις και χαίρει της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού
• ο Καραμανλής θα δήλωνε ότι το ασφαλιστικό πρέπει να περάσει με κάθε τρόπο και αυτό είναι η επιθυμία του ελληνικού λαού. Κάπου εκεί μέσα θα πέταγε και ένα “ισχύει στο ακέραιο”

Αλλά και το ΠΑΣΟΚ δε θα πήγαινε πίσω. Μπορώ να φανταστώ δήλωση του Ραγκούση: “η παιδεραστεία του Μαγγίνα είναι προσωπική ευθύνη του κυρίου Καραμανλή. Όσο ο κύριος Μαγγίνας μένει στη θέση του, αυτό γίνεται με προσωπική ευθύνη του κυρίου Καραμανλή”.

Το ΚΚΕ θα έλεγε ότι και επί ΠΑΣΟΚ τα ίδια συμβαίνανε. Σε σχετική γραπτή ανακοίνωση της κεντρικής επιτροπής της γενικής γραμματέως του κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδος (ουφ ίδρωσα) θα στηλιτευόταν η ιδεολογική γραμμή που παίρνουν από τις Βρυξέλες (βλέπε και Μαρκ Ντιτρού) οι ντόπιοι νεοφιλελεύθεροι παιδεραστές. “Όσο περισσότερο ο λαός στηρίζει το ΚΚΕ, τόσο περισσότερο δίνει δύναμη στις πλατιές λαϊκές δυνάμεις που θα ανατρέψουν τους συσχετισμούς και θα δώσουν διέξοδο στις ανάγκες και τα προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων”, θα κατέληγε η ανακοίνωση (όπως και κάθε άλλη ανακοίνωση).

Κάπου εδώ θα έμπαινε στο χορό και ο ΣΥΝ αλλά έχει και τα εσωτερικά του αυτόν τον καιρό. Ο Αλαβάνος θα έλεγε ότι θα μας βρουν μπροστά τους σε δρόμους πεζοδρόμια και πλέον και στις παιδικές χαρές. Κάπου εδώ το ΚΚΕ θα πιανόταν από το “πεζοδρόμια” και θα κατήγγειλε ιδελογική ταύτιση του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ και το θέμα θα γαμιόταν πάλι. Ο Αλαβάνος θα απαντούσε ότι όσο το ΚΚΕ επιτίθεται στον ΣΥΝ, το ΣΥΝ θα ασκεί αντιπολίτευση στην κυβέρνηση.

Ο Καρατζαφέρης θα έλεγε ότι όλα τα παιδάκια είναι ίδια ανεξάρτητα φυλής χρώματος και θρησκείας αλλά πρέπει επιτέλους να δούμε πόσους μετανάστες χρειαζόμαστε. Θα συμπλήρωνε ότι δεν είναι στις προθέσεις του να ρίξει την κυβέρνηση ούτε αυτή τη χρονική στιγμή. Ο Άδωνις θα ήταν σε κάθε τηλεοπτικό παράθυρο και θα πλακωνόταν με το Στρατούλη του ΣΥΝ για το αν πρέπει ο Μαγγίνας να ασελγεί σε ελληνόπουλα ή όχι.

Ο Βύρωνας θα εξακολουθούσε να μας λείπει.

Κουλουβάχατα

Κανονικά, μετά την τέλεση ενός εγκλήματος η αστυνομία αναλαμβάνει να εξιχνιάσει το έγκλημα και να βρει τους δράστες. Όταν καταλήξει κάπου, τα κάνει όλα αυτά ένα ωραίο πακετάκι και τα δίνει στον εισαγγελέα να κάνει τη δουλειά του και να προχωρήσει στις διώξεις. Μετά ο δικαστής καλείται να απονείμει τη δικαιοσύνη και να επιβάλει τις ποινές που ορίζει ο νόμος, εφόσον κριθούν ένοχοι οι κατηγορούμενοι.

Ειδικά στην Ελλάδα, την εξιχνίαση του εγκλήματος κάνει ο γυμνασιάρχης του σχολείου, κατονομάζοντας ως ενόχους όσους ήταν μέσα στην κατάληψη. Την τρίχα τριχιά αναλαμβάνει να κάνει ο υπουργός ο οποίος υποβάλει αγωγές και επιπλέον παριστάνει τον εκτιμητή υπολογίζοντας το κόστος των ζημιών στο 1 εκατομμύριο ευρώ. Στην άλλη πλευρά τώρα, η υπεράσπιση λέει ότι με αυτόν τον τρόπο το υπουργείο ανακατεύει την αστυνομία με τα προβλήματα της εκπαίδευσης και ότι άμα είχε κάνει διάλογο θα ήταν αλλιώς τα πράγματα.

Και να είσαι τώρα εσύ δικαστής ή αστυνομικός και να πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου… αφού η πολιτική εκμετάλλευση περισσέυει… ας το αποφασίσουν μόνοι τους.

Και για το καθιερωμένο ευχολόγιο, μιας και δεν μπορείς να κάνεις και τίποτε άλλο στην τελική, μακάρι να μπουν φυλακή αυτοί που τα σπάσανε και να πληρώσουν αυτοί και οι γονείς τους τα σπασμένα. Και να μη φυτρώνουν διάφοροι υπουργοί και λοιποί εκεί που δεν τους σπέρνουν.

Δεν θα το πω αν δεν το πεις

Δίπλωσα τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια για να πιάνουν λιγότερο χώρο και τα έβαλα στην μπλε τσάντα. Κατέβηκα από τις σκάλες με την μπλε τσάντα στο ένα χέρι και μια μεγάλη πράσινη σκουπιδοσακούλα με “συμβατικά” σκουπίδια στο άλλο χέρι. Ο πράσινος κάδος ήταν μπροστά από το σπίτι μου, γεμάτος μέχρι τέλους και δίπλα υπήρχαν σακούλες ριγμένες μπροστά από ένα παρακαρισμένο αυτοκίνητο. Άφησα κι εγώ την πράσινη σακούλα μου στο σωρό ελπίζοντας ότι δεν θα κατρακυλήσει στον δρόμο. Προχώρησα προς αναζήτηση των μπλε κάδων, οι οποίοι αλλάζουν μαγικά θέση από μέρα σε μέρα. Ο μπλε κάδος ήταν κοντά αλλά ήταν ασφυκτικά γεμάτος και το καπάκι του μόλις που έκλεινε. Ο επόμενος μπλε κάδος ήταν ένα τετράγωνο παρακάτω στην ίδια κατάσταση. Γύρισα με τη μπλε τσάντα σπίτι ελπίζοντας ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα για να το παίξω οικολόγος σε αυτήν την πόλη.

Αυτό το κείμενο είναι και ένα είδος απάντησης στον δήμο Αθηναίων, που θέλει να πληρώνουν 20 ευρώ πρόστιμο όσοι αφήνουν σακούλες έξω από κάδους. Η ιδέα είναι καλή, αλλά δεν μας εξηγεί ο καλός μας δήμαρχος τι θα πρέπει να κάνω τα σκουπίδια μου όταν ο κάδος γεμίσει.

Αυτή η χώρα

είναι πολύ εύκολη να τη μάθεις. Είμαι 26 χρονών και μπορώ να προδιαγράψω με μεγάλη άνεση το μέλλον των καμμένων εκτάσεων. Προβλέπω:
1. δηλώσεις τύπου ότι ήταν δάσος θα γίνει δάσος, το μαχαίρι θα μπει στο κόκκαλο κλπ
2. αυθαίρετες βίλες
3. προεκλογικές νομιμοποιήσεις των αυθαιρέτων
4. εσείς είκοσι χρόνια τι κάνατε και άλλο πλούσιο πρόγραμμα ψυχαγωγίας

ελπίζω ο κύριος καραμανλής να είναι χαρούμενος που διάλεξε αυτός και το επιτελείο του αυτήν την ημερομηνία για τις εκλογές. Είναι που είναι μπουρδέλο το κράτος, ήρθε και το πήδηξε. Κανονικά θα έπρεπε να πάει φυλακή γι’αυτό. Και δείχνουν ήδη τους αντιεξουσιαστές ως ενόχους - τρομοκράτες. Σε έναν ιδανικό κόσμο την ευθύνη των πυρκαγιών θα αναλάμβανε η Αλ Κάιντα και στο καπάκι θα σκότωνε όλη τη Νέα Δημοκρατία. Σε αυτόν τον κόσμο πάντως οι αντεξουσιαστές γενικά είναι και οικολόγοι και δεν τυχαίνει να πολυσυμπαθούν τα μεγάλα ξενοδοχειακά-οικοπεδικά συμφέροντα. Και ούτε έχουν κυβερνήσει τη χώρα για να νομιμοποιούν αυθαίρετα, να αποχαρακτηρίζουν δάση, να δίνουν τα λεφτά για εξοπλισμούς και να έχουν την πυροσβεστική να υπολειτουργεί.

είμαι πολύ αναίσθητος για να συγκινηθώ από τους νεκρούς. Όταν πέθανε η γιαγιά μου στενοχωρήθηκα πάρα πολύ και από τότε δεν ξαναπήγα σε καμια κηδεία (δηλ. των άλλων παππούδων). Πολύς πόνος. Καλύτερα να είσαι αναίσθητος παρά να πονάς.

Αυτό που με συγκίνησε και με πόνεσε ωστόσο ήταν το βλέμμα των ανθρώπων των χωριών που έβλεπαν το χωριό τους καμμένο και κατεστραμμένο. Εκεί σκέφτηκα το δικό μου χωριό. Κάθε φορά που πηγαίνω, τα πάντα είναι ίδια. Το σύνθημα υπέρ της βασιλικής χωροφυλακής, το σύνθημα “ο λαός στο γολγοθά κι ο αντρέας πάλι θα”, οι ίδιοι γέροντες, ο ίδιος παπάς, τα ίδια μέρη, η ίδια φύση, τα ίδια σπίτια, τα ίδια πανηγύρια, τα ίδια κλαρίνα, όλοι ξέρουν τους πάντες, οι ίδιες γκρίνιες, τα ίδια σόγια… γεροντάκια με ιστορίες και βιώματα από μία άλλη Ελλάδα, αδιανόητη, για περπάτημα 30χλμ μέχρι την Άρτα για να πουλήσουν την αγελάδα και επιστροφή στο χωριό με τα πόδια ( ! ), για το πρώτο λεωφορείο που ήρθε στο χωριό και άλλα παράξενα που όμως είναι σχετικά πρόσφατα. Και μετά σκέφτηκα το χωριό μου στη θέση των καμμένων χωριών. Εκεί πόνεσα και έκλαψα.

Οι δημοσιογράφοι είναι πολύ σπαστικοί. Είναι μάλλον πολύ αναισθητοποιημένοι, πιο πολύ κι από μένα. Ελπίζω να τους καούν τα σπίτια τους μπας και σταματήσουν να είναι τόσο σπαστικοί.

Πάντως γενικά η Ελλάδα είναι μπουρδέλο κι αυτό το ξέρουμε όλοι, απλά κανείς δεν έχει όρεξη να ασχοληθεί. π.χ. να βάλεις μία βόμβα σε ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ και να ανατινάξεις 50 άτομα μέσα στην εθνική κατά προτίμηση σε κάποια έξοδο για τριήμερο ώστε να τη σπάσεις και σε όλους τους αθηναίους εκδρομείς. Εύκολο, απλά κανείς δεν έχει όρεξη να ασχολείται με μαλακίες. Όλο βιτρίνα και μεγάλοι υπουργοί με μεγάλες γραβάτες που καμαρώνουν για τις γαμάτες υπηρεσίες τους, στελεχωμένες από ευθυνόφοβους γραφειοκράτες. Μέχρι να γίνει η στραβή. Το καλό με τις στραβές είναι ότι σπανίζουν. Οπότε ο υπουργός έχει γενικά μία άνεση να καμαρώνει και να ελπίζει ότι θα τελειώσει η θητεία του χωρίς να αναγκαστεί να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Το άλλο που σκεφτόμουν είναι κατάληψη στρατοπέδου, έτσι για να τη σπάσεις και στους ελληναράδες, κατά προτίμηση στον Έβρο κιόλας, να μπουκάρουν 5 άτομα με όπλα τη νύχτα, να φάνε μερικά φανταράκια και να υψώσουν μία σημαία με το Χάρι Πότερ για να πάθουν οι Τούρκοι σοκ. Εύκολο, αλλά κανείς δεν έχει όρεξη να πάει μπροστά η χώρα. Ή μάλλον, τη ζωή μας την αγαπάμε πολύ για να τη θυσιάσουμε για μια ιδέα, για μια κωλοχώρα που δεν αλλάζει τίποτα.

Το μόνο που αναμένω τώρα είναι τον Γιακουμάτο να μετράει πόσοι έχουν πεθάνει σε πυρκαγιές επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Και να αφαιρεί από τα δικά του νούμερα τους νεκρούς που έμειναν να υπερασπιστούν το χωριό τους μέχρι τελικής πτώσεως, αφού το κράτος προσπάθησε να τους σώσει κι αυτοί δε θέλανε δε μετράει, μέιον 10 κύριε Πρωτόπαπα εσείς είκοσι χρόνια τι κάνατε κλπ.

Το μόνο θετικό είναι ότι αν και βλέπω τόσες ώρες τηλεόραση δεν είδα πουθενά τον Πολύδωρα.

Είδα και από το παράθυρό μου τον καπνό από τον Υμμητό, πέρασε και πολύ κοντά από το σπίτι μου ένα κίτρινο αεροπλανάκι. Την Αθήνα την προσέχουμε λίγο παραπάνω νομίζω.

Τηλεοπτικό άσυλο στην τηλεοπτική δημοκρατία

κάπως έτσι πρέπει να χαρακτηρίσω την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, ο οποίος απόψε είχε καλεσμένο τον πρόεδρο του Συνασπισμού Αλέκο Αλαβάνο. Στην τηλεόραση του “να ολοκληρώσω” (να ολοκληρώσει θέλει, να ολοκλήρωωωωσειιιι) και του μαϊντανού Άδωνι, η αριστερά έχει καταγγελθεί και έχει εξοριστεί στο περιθώριο. Η αποψινή εκπομπή, άσχετα από αυτά που είπε ο Αλαβάνος, ήταν μία όαση όπου ένας άνθρωπος είπε πέντε πράγματα χωρίς να τον διακόψει κανένας.

Στην ουσία αυτών που είπε κρατάω μόνο ότι “οι αγώνες των φοιτητών άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό και έσπασαν την συμφωνία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Η αντιπαράθεση πλέον γίνεται μεταξύ ΝΔ και αριστεράς και όχι ψευτο-αντιπαράθεση μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ”.

Να σημειώσω και μία προσωπική παρατήρηση: επειδή έρχονται φοιτητικές εκλογές σιγά σιγά, και τα βουνά είναι συνηθισμένα από τα χιόνια, ελπίζω ότι τα παιδιά που κατέβαιναν και κατεβαίνουν στους δρόμους δε θα χαριστούν σε καμία παράταξη που θα πουλήσει τις καταλήψεις για να αγοράσει ψηφαλάκια. Είναι πολύς ο αγώνας που έχει γίνει για να τον χαρίσουν στις παρατάξεις.

Του βγάζω κι εγώ το καπέλο

Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε με προσοχή το άρθρο του Αν.Πανούτσου

δεν είναι αθλητικό, αλλά μιλάει για την ελλάδα, τους βορειοηπειρώτες, τους αλβανούς, τον κομπλεξισμό μας (για να μην πω ρατσισμό) κλπ

[ via ]