Είδα ένα θύμα τροχαίου από κοντά

Κατέβαινα την Κηφισίας με το ποδηλατάκι μου, ψιλόβροχο και κοντομάνικος. Σε κάποιο σημείο η λεωφορειολωρίδα ήταν κλειστή από ένα ΙΧ και εκεί υπήρχαν γύρω στους 10 άνθρωπους μέσα στο δρόμο, πίσω από το ΙΧ. Στην άσφαλτο ξαπλωμένος με τα μάτια κλειστά ήταν ένας άντρας και το κεφάλι του κράταγε μια γυναίκα. Δεν είχε αίματα νομίζω. Παρακάτω ήταν ένας μπάτσος με μηχανή, από αυτούς που αν έμπαιναν με πολιτικά στο μπαρ σου θα του ζητούσες ταυτότητα για να του πουλήσεις οινόπνευμα. Πλησιάζοντας την Αλεξάνδρας άκουσα ένα ασθενοφόρο.

Απεργία ΟΤΕ και απορία μου

Για κάποιο λόγο από τότε που ξεκίνησε η απεργία του ΟΤΕ το τηλέφωνό μου έχει διάφορα προβλήματα. Από την προηγούμενη Παρασκευή μέχρι την Κυριακή ήταν off - δεν μπορούσα να καλέσω ή να με καλέσουν. Αυτό πρέπει να συνέβαινε γενικότερα στην περιοχή που μένω. Σήμερα το πρωί δεν είχα ούτε τηλέφωνο αλλά για πρώτη φορά ούτε και ίντερνετ.

Συσχετίζω την χρονική περίοδο που παρουσιάστηκαν τα προβλήματα με την απεργία του ΟΤΕ και τι συμπέρασμα βγάζουμε; Κάπου εκεί έξω, στους απεργούς, υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που κουβαλάνε τα bytes ως την πόρτα μου…

Φυσικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σύμπτωση αλλά οι έλληνες πιστεύουν στις συνομωσίες και όχι στις συμπτώσεις.

Το παιδί

Μόλις είχα βγει από το σπίτι. Εγώ περπάταγα από την μία πλευρά του δρόμου. Από την άλλη πλευρά και στην αντίθετη κατεύθυνση μια γυναίκα έσερνε ένα παιδί το οποίο έκλαιγε. Η γυναίκα ήταν σε έξαλλη κατάσταση και φώναζε “θα σκοτωθεί το τρελλό θα σκοτωθεί το τρελλό”. Ξαφνικά μέσα στο δρόμο αρπάζει το παιδί από τα μαλλιά και άρχισε να του κουνάει με βία το κεφάλι πέρα δώθε τρεις ή τέσσερις φορές. Όταν λέμε βία, πολύ βία. Με πάθος. Κι όταν λέμε πέρα δώθε, πολύ απόσταση. Ήταν μέσα στο δρόμο και το αμάξι που εμπόδιζε την κόρναρε. Δεν μπορώ να ξέρω γιατί την κόρναρε. Εγώ ήμουν από την απέναντι πλευρά, πίσω από το αμάξι και ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι. Ήθελα να πάω να της σπάσω τα μούτρα (αν και ήταν τόσο έξαλλη που μάλλον δε θα τα κατάφερνα). Μια φωνή “άσε το παιδί μωρή μαλακισμένη” έφτασε μέχρι το στόμα μου αλλά δε βγήκε ποτέ.

Υποτίθεται έτσι κι αλλιώς ότι σε τέτοια σκηνικά στο δρόμο όπου συμβαίνει “κάτι”, οι περισσότεροι προχωράνε χωρίς να κοιτάνε. Somebody else’s problem.

Να της πάρουν το παιδί; Δεν ξέρω τι να απαντήσω…

και μετά ασχολούνται με το αν θα υιοθετούν οι ομοφυλόφιλοι παιδιά. Καλύτερα να ασχοληθούν με το ποιοι ετεροφυλόφιλοι είναι κατάλληλοι για γονείς.

Η σιωπή είναι συνενοχή. Σήμερα ήμουν συνένοχος.

Καταστολή στο μπαλκόνι

Ο μεγαλύτερος εχθρός της βρώμας, της σκόνης, και των κοτσιλιών στο μπαλκόνι μου, η μάνα μου δηλαδή, αφίχθη με άγριες διαθέσεις και εντόπισε την φωλιά στο μπαλκόνι την οποία εξολόθρευσε. Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι πλέον η φωλιά φιλοξενούσε και ένα αυγουλάκι το οποίο οι δυνάμεις καταστολής έβαλαν σε σκουπιδοσακούλα. Μετά από έντονες πιέσεις των φιλειρηνικών δυνάμεων (εμού του ιδίου) το αυγουλάκι επέστρεψε στο καθαρό πλέον μπαλκόνι μέσα στο πάνω μέρος ενός κουτιού παπουτσιών. Ελπίζω η μαμά του που το κλώσσαγε να γυρίσει. Μεγάλο ρόλο έπαιξε ο ψυχολογικός πόλεμος που άσκησα: “όπως παίρνεις το σπίτι τους έτσι θα σου το πάρει κι εσένα η τράπεζα” είπα στις δυνάμεις καταστολής και χλωρίνης.

Ανωμαλίες

Ενώ κάνει απεργία η ΔΕΗ εμένα μου κόψανε το νερό

Ο κλοιός στενεύει

Γύρναγα από το φούρνο και ένας οδηγός με ρώτησε αν ξέρω την Καψαμπέλη. Αμέσως απάντησα αρνητικά και μια γριά παραδίπλα φώναξε αυτή είναι η Καψαμπέλη. Κάτι πρέπει να γίνει με τα ονόματα των οδών.

Σιωπηλή Συνεννόηση

Κατεβαίνω το δρόμο γυρίζοντας προς το σπίτι, δεν φοράω μπουφάν και γι’αυτό περπατώ πιο γρήγορα. Το κεφάλι μου το σκεπάζει η κουκούλα και στα αυτιά μου παίζει κάποιο mp3 που έχει λιώσει. Στην διασταύρωση ένας ντελιβεράς κάνει απότομο ελιγμό για να αποφύγει μία οδηγό ΙΧ που σταματάει απότομα. Το ρεύμα του ντελιβερά όμως έχει συνεχόμενη ροή και η οδηγός περιμένει να βρει κάποιο άνοιγμα, έχοντας μπλοκάρει τον ντελιβερά. Εγώ ρίχνω ένα αποδοκιμαστικό βλέμμα στην οδηγό. Περπατάω και καθώς προσπερνάω το σκηνικό ξαναρίχνω ένα βλέμμα και κοιτάζω και τον ντελιβερά. Λίγα βήματα παρακάτω ο ντελιβεράς έχει ανέβει τον ποδηλατόδρομο (ο οποίος χρησιμοποιείται ως ανθρώπινο πεζοδρόμιο γιατί όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων), έχει στρίψει και ετοιμάζεται επιτέλους να μπει στο δρόμο του αφήνοντας πίσω του το κόλλημα. Τον κοιτάζω μπροστά μου και χαμογελάω. Χαμογελάει κι αυτός. Καθώς μπαίνει στην άσφαλτο μου κορνάρει χαμογελώντας. Γέρνω ελαφρά το κεφάλι μου ανταποδίδοντας. Κανείς δεν είπε κουβέντα. Στην πόλη δεν χρειάζεται.

Ανεπανάληπτες Συγκινήσεις II

Μπήκα στο λεωφορείο ξέροντας ότι θα γίνουμε πάλι τέτρις. Αργότερα μία κυρία φώναξε στον οδηγό, και την άκουσα παρόλο που είχα μουσική τέρμα, “Προσέχετε την οδήγησή σας! Αν έχετε αργήσει δεν φταίμε εμείς!”.

Δεν μου έχει ξανατύχει ούτε αυτό. Μα τι συμβαίνει με αυτό το 2008 τέλος πάντων. Όλο εκπλήξεις είναι.

Ανεπανάληπτες Συγκινήσεις

Σήμερα στη στάση του λεωφορείου περάσανε τρία ( 3 ) λεωφορεία συνεχόμενα. Μπήκα στο 3ο που ήταν άδειο. Δεν πίστευα την τύχη μου.

Ο Μπλερ και ο Καραμανλής στη Φειδιππίδου

Πήγα πεζός σήμερα στη δουλειά, προσπαθώντας να αφήσω λίγο το ποδήλατο και να αρχίσω το περπάτημα γιατί νομίζω ότι από το ποδήλατο με ενοχλούν τα γόνατά μου. Στη Φειδιππίδου γύρω στις 8μιση ένας τροχονόμος γύρω στα 50 χαμογελαστός και ευθυτενής μου ζητάει ευγενικά να περιμένω λιγάκι. Σκέφτηκα “σιγά ρε φίλε που θα με παρακαλέσεις κιόλας, κάνε τη δουλειά σου”. Σε λιγάκι περνάνε κάτι αμαξάρες. Μου κεντρίζουν την προσοχή κάτι μπλε φωτάκια που αναβοσβήνανε στη μάσκα του αμαξιού. Ο συνοδηγός γνέφει ή χαιρετάει τον τροχονόμο.

- “Άντε” μου λέει ο τροχονόμος “είδες και τον πρωθυπουργό”.
- “Αυτός ήταν;”
- “Ναι. Για ποιον είμαι εγώ εδώ;”
εκεί γέλασα και του απαντάω: “για τον λαό πρέπει να είσαι εδώ, δεν έχουν ανάγκη αυτοί”
εκεί γέλασε αυτός
Μιας και είναι μάλλον η πρώτη μου φορά που πετυχαίνω χαρούμενο τροχονόμο στην Αθήνα που να έχει και όρεξη να μιλήσει του λέω για τον Μπλερ.
“Δεν έχουν ανάγκη αυτοί. Ο Μπλερ, όταν παραιτήθηκε, δήλωσε ότι τον δυσκολεύει πολύ να σταματάει στα κόκκινα φανάρια. Τόσο πολύ είχε συνηθίσει!”
Ο τροχονόμος κούνησε το κεφάλι του κι εγώ κατάλαβα ότι πρέπει να τον αφήσω να κάνει την δουλειά του και εγώ να πάω στη δικιά μου. “Καλή σου μέρα” του φώναξα κι έφυγα.