Αγαπημένο τραγουδάκι αυτές τις μέρες που μου έχει κολλήσει.
Αγαπημένο τραγουδάκι αυτές τις μέρες που μου έχει κολλήσει.
Χωρίς εικόνα, το τραγουδάκι του Βόσνιου είναι πολύ γλυκούλι και γαμάτο. Κάτι μου θυμίζει αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι.
Οι Ghosts είναι ένα συγκρότημα από το Λονδίνο. Παίζουν ποπάκια στο στυλ των Keane (όπως λέει και η wikipedia) αλλά θα έλεγα ότι είναι πιο χαλαροί. Η φωνή των Keane είναι πομπώδης μπροστά στην φωνή των Ghosts ενώ τα πλήκτρα δεν έχουν τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο στους Ghosts.
Χιτάκια που σίγουρα έχετε ακούσει από το δίσκο “The World Is Outside” είναι το ομώνυμο The World Is Outside και το Stay the night (κομματάρα): It’s four o’ clock in the morning…
Οι Wir sind Helden (είμαστε ήρωες) είναι από το Βερολίνο και παίζουν ποπ-ροκ κομματάκια. Το 2007 κυκλοφόρησε το τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο Soundso. Από εκεί μου αρέσουν πολύ τα κομμάτια Soundso, Kaputt, Endlich ein Grund zur Panik και το (Ode) an die Arbeit που είναι και λίγο πλακατζίδικο.
Talk is cheap: Ελένη Δήμου - Τραγούδι Γενεθλίων (τα τραγούδια λένε πάντα την
αλήθεια)
αυτή τη φορά η κασέτα ήταν αγορασμένη και κατά συνέπεια η ποιότητα είναι πάρα
πολύ καλή.
στη συλλογή ‘Βότκα Πορτοκάλι’ περιλαμβάνονται ακόμη τα χιτάκια:
Μετακόμιση (μια μετακόμιση θα κάνω απ’το σπίτι το πάλιο) της Βόσσου
Τα κορίτσια ξενυχτάνε μόνα ή δυο δυο (κρυφός ύμνος στον λεσβιακό έρωτα) της
Γαρμπή
Δεν το ξανακάνω σ’autobianchi, τραγουδάει κάποιος Άρης Σταματιάδης που η φωνή
του μοιάζει με του Τουρνά. Όλως τυχαίως το τραγούδι είναι του Τουρνά (και του
γνωστού Γιάννη Καλαμίτση)
Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλες. Εκτός συναγωνισμού.
Το κόλπο. Εδώ ο Αντρέας Μικρούτσικος σε μια απίστευτη μπούρδα προσπαθεί να
τραγουδήσει σαν τον Θάνο Μικρούτσικο. Ευτυχώς το γύρισε σε ρηάλιτι και
τέτοια.
Ακόμη έχουμε: Άννα Βίσση - Τα κορίτσια είναι άτακτα, Σάκης Μπουλάς - Αχ Αλή
Μπαμπά, Στέλιος Σταυράκης - Παραδώσου λοιπόν (αυτό ο Πασχάλης δεν το
έλεγε; ), Νίκος Καρβέλας - Βλάκα, Βαγγέλης Γερμανός - Στα μέρη του Μπαλί,
Καίτη Γαρμπή - Το ξέρω το ξέρω, Κώστας Θωμαΐδης - Οι άντρες (οκ αυτό αν
πήγαινε eurovision κανείς δεν θα θυμόταν το s.a.g.a.p.o.)
Συνολικά 13 επιτυχίες όπως μας πληροφορεί και το εξώφυλλο της κασέτας. Έτος;
1988. Διάφορα λιγότερα σημαντικά γεγονότα του 1988 που διαβάζω από την
wikipedia:
Στην ΕΣΣΔ ξεκινάει η εφαρμογή της περεστρόικα και ο Κόκκινος Στρατός
αποσύρεται από το Αφγανιστάν μετά από 8 χρόνια μαχών.
Στο Ιράκ ο Σαντάμ ρίχνει αέρια μουστάρδας σε άμαχους Κούρδους και ο πόλεμος με
το Ιράν τελειώνει με 1 εκατομμύριο νεκρούς.
Ο ιρανός πρόσφυγας Mehran Karimi Nasseri “εγκλωβίζεται” στην αίθουσα
αναχωρήσεων του αεροδρομίου Ντε Γκωλ όπου και έμεινε ως το 2006 (έγινε και
ταινία με τον Τομ Χανκς).
Λίβυοι τρομοκράτες ανατινάσσουν το αεροπλάνο της πτήσης 103 της Παναμέρικαν
πάνω από το Λόκερμπι της Σκοτίας, σκοτώνοντας 270 άτομα.
Στο Πακιστάν ορκίζεται πρωθυπουργός η Μπεναζίρ Μπούτο, η πρώτη γυναίκα που
ηγήθηκε κυβέρνησης ισλαμιστικού κράτους.
Στην Ιαπωνία κυκλοφορεί το Super Mario 3
και στην Ελλάδα γεννιέται η ΕΡΤ και η ΕΡΑ
είχα φέρει το καλοκαίρι κάτι παλιές κασέτες… από αυτές που γράφαμε από το ραδιόφωνο, προσέχοντας να μην μιλάει ο εκφωνητής πάνω στο τραγούδι… χωρίς eMule, torrents, κλπ… κυνηγώντας από σταθμό σε σταθμό το τραγούδι που θέλαμε…
από την καλτ δεκαετία των 80’s λοιπόν, για αρχή, έχουμε την Πωλίνα… η ποιότητα του ήχου δεν είναι καλή αν και το καθάρισα λίγο…
ανέβασα δύο τραγουδάκια: το ένα είναι το “Ράδιο αγάπη μου” (με την εισαγωγή που έκανα δεν θα μπορούσα να συμπεριλάβω κάποιο άλλο). Το άλλο είναι το “Χορεύω” το οποίο δεν το θυμόμουν και είναι πλάκα πλάκα γαμάτο τραγουδάκι.
Διαθέσιμα είναι ακόμα τα χιτάκια Σαφάρι, Ανατολίτισα, Πάμε για τρέλλες, Πούσαπς, Καλή επιτυχία, Κόντρες, κλπ… δυστυχώς δεν έχω το Ροζ μπικίνι και το Κυκλοφόρησε…
Οι West End Girls είναι δυο σουηδέζες που διασκευάζουν Pet Shop Boys. Το άλμπουμ τους “Goes Petshopping” είναι πολύ συμπαθητικό.
Προσωπικό top 3 από αυτό το άλμπουμ: Shopping, Domino Dancing, You only tell me you love me when you’re drunk.
Συγκρότημα: Peter Bjorn and John
Άλμπουμ: Writer’s Block
Διάθεση: χαλάρωση
πάμε άλλο ένα τραγουδάκι ωλ τάιμ κλάσικ που μόνο με θέμη αδαμαντίδη μπορεί να συγκριθεί
And here I go again on my own
Going down the only road I’ve ever known
Like a drifter I was born to walk alone
But I’ve made up my mind
I ain’t wasting no more time
καμιά φορά συμβαίνουν και κάτι άλλα πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς παντού!
ένα είναι το κομμάτι πάντως:
Κολλητά κολλητά και απανωτά
η μια μετά την άλλη η γκίνια με χτυπάει
θεϊκό (ελπίζω να θυμάμαι καλά και να μην το έχω ξαναστείλει)