Ες ες

όπου ες ες, σούσι και σάκε. Πήγα για πρώτη μου φορά σε γιαπωνέζικο, έφαγα με ξυλάκια, ήπια ζεστό σάκε και έφαγα σούσι. Τα πλήρωσε η εταιρεία, κάναμε λογαριασμό 320 ευρώ 10 άτομα. Ο Λιθουανός πρέπει να είναι σε πιο μοναχικές φάσεις από μένα, του είπα ότι ήμουν μέλος του ΚΚΕ και δεν μου έκοψε την συζήτηση μαχαίρι… ο βάτραχος έχει γεύση σαν κοτόπουλο… μου αρέσει το σάκε… θέλω να ξαναδώ το Κιλ Μπιλ… αν μάθω ολλανδικά μπορώ μετά να μάθω και γιαπωνέζικα. Και γαμώ θα είναι ελληνικά αγγλικά ολλανδικά γιαπωνέζικα. Θα χαθεί πολύ πράγμα στη μετάφραση. Και επιτέλους ένας ολλανδός που όχι μόνο ξέρει το τσίπουρο αλλά έχει και σπίτι του ένα μπουκάλι. Γαμώ την ανατολική ευρώπη. Έφαγα και παγωτό ‘μαύρο σουσάμι’. Πρώτη φορά βλέπω παγωτό με χρώμα σταχτί μούχλα. Ωραίο ήταν. Γιαπωνέζοι σερβιτόροι που μιλάνε ολλανδικά. Παραπονιέμαι στους ολλανδούς ότι καμιά φορά είμαι ο μόνος άσπρος στο μετρό και λένε ότι είναι μάλτι κάλτι. Όχι, είναι γκέτο. Ακόμα και η Βανέσσα που το υποστήριζε μετακόμισε πάνω από το ποτάμι, στην ‘καλή’ περιοχή.

Ξεκινήσαμε και δουλειά σήμερα σε πελάτη. Γαμάτο κτήριο, ήταν εργοστάσιο παλιά και το διατηρούν όπως ήταν τότε. Ποστ-ιντάστριαλ που θα έλεγε και ο Χάρης. Είχε και κοτούλες και ένα κόκκορα απ’έξω από το εργοστάσιο για κάποιο λόγο, θα ανεβάσω φωτόζ, τώρα βαριέμαι, απλά περιμένω το πλυντήριο για να κοιμηθώ. “Ρε μαλάκα Χάρη έχει μουνιά εδώ ρε”.

Πήγα και παρήγγειλα καινούρια γυαλιά, θα είναι έτοιμα στις 16. Επειδή είναι ολλανδοί. Δηλαδή αργοί.

Μιλήσαμε αρκετά στα αγγλικά σήμερα αλλά τους ξεφεύγει εύκολα η συζήτηση στα ολλανδικά. Και εντάξει, στο κολατσιό κλπ μου κακοφαίνεται να είμαι απομωνομένος αλλά τι να τους κάνεις. Αλλά στη δουλειά; Έλεος δηλαδή. Από την μία σταρχίδια μου, αφού πληρώνομαι τόσο το χειρότερο γι’αυτούς να με αφήνουν απέξω. Από την άλλη, είναι στόκοι. Το ερώτημα, που το έθεσα απόψε στο σούσι στον φίλο της Βανέσσας, είναι τι είναι πιο εύκολο για μένα: να μάθω ολλανδικά ή να ξανακάνω φυγή για μία αγγλόφωνη πόλη; Αλλά να δω πού θα βρω τέτοιους κομμουνιστές εργοδότες… πραγματικά νοιώθεις ασφαλής μαζί τους.

Γαμώ την ανατολική ευρώπη, τα βαλκάνια, τους μαύρους, τους μαύρους που μιλάνε πορτογαλικά, τους ινδούς και τους ασιάτες γενικότερα. Ναι, και τους άραβες.

Πήρα λεωφορείο σήμερα και έκανα ένα γράμμα λάθος στην στάση που ήθελα να κατέβω και ο οδηγός δεν καταλάβαινε. Αντί για μπέκελμπουρχ του έλεγα μπρέκελμπουρχ. Και μου έλεγε ότι δεν υπάρχει. Του είπα “η γέφυρα” και κατάλαβε ευτυχώς. Μπουρχ είναι η γέφυρα. Όπου χ, ο ήχος που κάνουμε όταν καθαρίζουμε το λαιμό μας. Χοντρό φλέμμα όμως. Πάντως δεν παίζονται οι οδηγοί γενικά, όταν καταλάβουν ότι είσαι άσχετος γίνονται χαλί να τους πατήσεις και σε ειδοποιούν όταν έρχεται η στάση σου. Α και πρώτη φορά μπήκα σε λεωφορείο αυτής της εταιρείας, έχει μέσα τις στάσεις που κάνει το λεωφορείο σε φωτεινό πίνακα και φωτίζει με άλλο χρώμα την επόμενη στάση. Όχι πια τέντωμα του λαιμού έξω για να πιάσεις με το μάτι σου τι γράφει η στάση… τα έχουν λύσει τα προβλήματά τους. Γιατί είναι ολλανδοί.

Στο τραπέζι η Βανέσσα είπε cheers σεβόμενη εμένα και τους υπόλοιπους μη-ολλανδόφωνους. Η πολωνέζα είπε ναζντρόβια. Εννοείται ότι μετά από αυτό απαίτησα να μάθω πώς είναι στα ολλανδικά το cheers και μου είπαν ότι είναι prost. Τους είπα ότι είναι όλοι γερμανοί. Γαμώ την ανατολική ευρώπη.

Θα τους φέρω την Παπαρήγα την καλή.