Obama for your mamma

Είμαι έλληνας. Όλα μου τα χρόνια έζησα στην Ελλάδα. Εκεί ήμουν η κυρίαρχη φυλή. Πριν κάτι βδομάδες οι μπάτσοι φέρεται να σκότωσαν ένα Πακιστανό. Έναν άνθρωπο; Όχι. Έναν Πακιστανό. Αυτή είναι η ελληνική σκέψη. Ήμουν πάντα υπέρ κάθε αδικημένου, κάθε μικρού και αδύναμου που τον κατατρέχανε άδικα, αλλά δεν ένιωσα ποτέ στο πετσί μου τι είναι να σε κρίνει ο άλλος για κάτι πέρα από τις πράξεις σου.

Αυτά τα λόγια είπα χθες στο τρένο, με αρκετή δυσκολία και ντροπή, σε έναν αφρικανό που είχε κάτσει απέναντί μου. Μπήκε στην επόμενη στάση από την δική μου και έκατσε απέναντί μου, καλοντυμένος και με ένα αυτοκόλλητο του Ομπάμα στο πέτο του. Το χαμόγελό του τα έλεγε όλα. Είχε νικήσει προφανώς ο Ομπάμα, αλλά εγώ δεν το ήξερα γιατί το πρωί εκείνη τη μέρα δεν έπαιζε ο Red από το ίντερνετ. Δεν με πολυένοιαζε κιόλας για να το ψάξω αλλού. “Διαλέξτε το χρώμα του επόμενου προέδρου που θα βομβαρδίσει τη χώρα σας”, έλεγε η ελληνοφρένεια σε ένα σποτάκι της.

Το χαμόγελο του Βαλεντάιν, όπως έμαθα αργότερα ότι τον λένε, ήταν κάτι παραπάνω από μεταδοτικό. Χαμογέλασα κι εγώ εγκάρδια και τον ρώτησα αν κέρδισε ο Ομπάμα. Μου απάντησε καταφατικά. Από εκεί και πέρα, και για τα επόμενα 50 λεπτά που ήμουν στο βαγόνι, δεν σταματήσαμε να μιλάμε. Κυρίως αυτός. Αργότερα όταν μιλούσα στο msn για αυτόν, αυθόρμητα τον περιέγραψα σαν έναν άνθρωπο που βρισκόταν στην κορυφή του Έβερεστ και έπαιζε μπουνιές με το θεό. Και νικούσε.

Τον ρώτησα αν είναι αφροαμερικάνος και μου είπε ότι είναι αφρικάνος. Σκέτο. Δεν ρώτησα από ποια χώρα γιατί σκέφτηκα ότι θα το έλεγε από μόνος του. Δεν το είπε. Αφρικάνος. Με συγγενείς όμως στις ΗΠΑ. Μιλούσαν όλο το βράδι στο τηλέφωνο. “Από εκεί που είμαι, οι άντρες δεν κλαίνε. Αλλά χθες το βράδι έκλαιγα συνέχεια”. Του είπα ότι όντως είναι σημαντικό γεγονός, αφροαμερικανό πρόεδρο μόνο στις ταινίες βλέπαμε τον Μόργκαν Φρήμαν. Αυτός συμπλήρωσε και τον Ντέιβιντ Πάλμερ στο 24. Γενικά είχε χιούμορ και γέλασε και με το ανέκδοτο που του είπα για τον Ομπάμα. Στη δουλειά του, όταν τον ρωτούσαν αν πραγματικά πιστεύει ότι θα τα καταφέρει ο Ομπάμα, απαντούσε το ίδιο: αν θα ζήσει, θα νικήσει.

Δεν τα θυμάμαι όλα όσα έλεγε. Είπε σε κάποια στιγμή ότι είναι καθολικός και κατά συνέπεια πιστεύει ότι θα επιστρέψει ο χριστός. Και λέει μετά, κατά 50% αυτό έγινε σήμερα. Και έδειξε την φωτογραφία στο πέτο του και άρχισε να κουνάει το κεφάλι του πέρα δώθε λέγοντας το όνομα Μπαράκ. Για καθολικό κιόλας, μου έκανε μεγάλη εντύπωση. “Ελπίζω να βάλει δύο μουσουλμάνους στο cabinet. Δεν πάει άλλο να είναι ταμπού το να είσαι μουσουλμάνος”.

Στις 20 Γενάρη θα πάει να τον δει στην Αμερική. Φαντάζομαι ότι θα γίνει πανικός αν νιώθουν κι άλλοι μαύροι τόσο χαρούμενοι. Ο Βαλεντάιν ξεχείλιζε από πίστη. Πιστεύει ακράδαντα στην ελπίδα που του έδωσε ο Ομπάμα, ελπίδα για αλλαγή. Όπως λέει και ο Χαρούλης μου αστειευόμενος, “τι είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν βλέπεις τον Ομπάμα; Αντρέας.”. Όντως είναι χαρισματικός, σου αρέσει να τον βλέπεις, σου δίνει την εικόνα ενός τύπου που έχει όρεξη και πιστεύει, αλλά ταυτόχρονα είναι κουλ. Αν τηρήσει και μερικά από αυτά που λέει, π.χ. ότι δεν θα βομβαρδίσει το Ιράν και τη Συρία και θα κάτσει να συζητήσει μαζί τους ή ότι θα κοιτάξει λίγο και τη φτώχεια στη χώρα του… εγώ είμαι δύσπιστος. Το είπα στον Βαλεντάιν. Μου είπε να σκεφτώ ότι δεν είναι μόνος του ο Ομπάμα. Έχει από πίσω του όλον τον κόσμο που τον ψήφισε και που απαιτεί αλλαγή. Εγώ δεν ξέρω αν ισχύει αυτό, αλλά όντως το αύριο δεν είναι δουλειά ενός ανθρώπου. Είναι ίσως η συγκυρία ενός χαρισματικού ηγέτη και ενός αποφασισμένου λαού. Δεν ξέρω για το δεύτερο. Υπάρχει και το heartland. Το ξέρει αυτό ο Βαλεντάιν. “Όλο καλαμπόκια και Fox” του είπα.

Ο Βάλεντάιν ήταν πολύ διαβασμένος. Πήγα να του πω για κάποιον γερουσιαστή (ή κάτι τέτοιο) που πήγε να φάει κάπου στο νότο και τον διώξανε επειδή ήταν μαύρος. Κάτι χρόνια πριν, πρόσφατα, το είχα δει στον Κούλογλου. Με το που άρχισα να του αναφέρω το περιστατικό, ο Βαλεντάιν είπε το όνομα του γερουσιαστή, δυστυχώς δεν το συγκράτησα. Του είπα για τη φωτογραφία με τους μαύρους Πάνθηρες στους ολυμπιακούς του Μονάχου Μεξικού και χάρηκε. Τι επική φωτογραφία. Τι δύναμη. Κακά τα ψέμματα, με τέτοιες ηρωικές ιστορίες έχουμε μεγαλώσει εμείς.

Μου είπε για την Ρόζα Παρκς. Δεν την ήξερα και μου εξήγησε. Ήξερα ότι θα το ξέχναγα και γι’αυτό έβγαλα ένα μπλοκάκι και σημείωσα το όνομά της. “Πάει ως εξής”, μου εξήγησε. “Η Ρόζα Παρκς κάθισε, ώστε να περπατήσει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ περπάτησε, ώστε να τρέξει ο Ομπάμα. Και ο Ομπάμα τρέχει, ώστε τα παιδιά μας να πετάξουν”.

Α, ήταν τόσο χαρούμενος… ήμουν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίον μπόρεσε να εκφράσει τόσο απλόχερα τον ενθουσιασμό του και την ξέχειλη χαρά του εκείνο το πρωί. Αισθάνθηκα κάπως σαν να είναι τιμή μου και του έδωσα την κάρτα μου.

Είπε και για κάποια γιαγιά, αργότερα έμαθα ότι την ανέφερε ο Ομπάμα στην ομιλία του, η οποία έζησε όλη αυτή την πορεία, από τότε που δεν μπορούσε να ψηφίσει επειδή ήταν μαύρη και γυναίκα, μέχρι σήμερα που ο λευκός οίκος θα γίνει μαύρος

Το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ πρέπει να είναι ότι πιο μίζερο υπάρχει. Το ΚΚΕ βλέπει μία στύση και την καταδικάζει ως άνιση κατανομή αίματος. Κι εγώ, δεν λέω, έχοντας διαβάσει πρόσφατα και το Confessions of an Economic Hitman, είμαι πολύ δύσπιστος ότι μπορεί να αλλάξει η αμερική και να πάει κόντρα στις εταιρείες. Όμως, όπως λέει και το βιβλίο, υπήρξε και ο Κάρτερ. Τώρα αν θα γίνει ο Ομπάμα Κάρτερ, αυτό μένει να φανεί. ( * )

Τα βιβλία ιστορίας θα γράψουν ότι στις 20/1/2009 ορκίστηκε ο πρώτος αφροαμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ (αν ζήσει μέχρι τότε, αν είχα γραφείο στοιχημάτων θα το έβαζα στοιχηματάκι). Εγώ ελπίζω, για εμάς τους μη-μαύρους, να κάνει πράγματα ώστε να τον μνημονεύουμε και για κάτι παραπάνω από το χρώμα του δέρματός του. Αυτό είναι άλλωστε και το ζητούμενο για την ρατσιστική Αμερική, να μπορεί να έχει ανθρώπους σε όλα τα πόστα ανεξάρτητα από το χρώμα τους κλπ. Και το ανεξάρτητα σημαίνει και να μην εμποδίζεται κάποιος από το χρώμα του αλλά και να μην πριμοδοτείται κάποιος επειδή είναι μειονότητα.

Α και για όσους, συμπεριλαμβανομένου εμού του ιδίου, δεν διακρίνουν διαφορές σε πρώτη ανάγνωση μεταξύ δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων, η 50ft queenie υπενθυμίζει ότι μιλάμε για τους τύπους που έβαλαν ίσα με το δαρβίνο το creationism.

Obama for your mamma λοιπόν! Καλή τύχη και ελπίζω να σταθεί στο ύψος της ευθύνης του.

( *) αναζητώντας λινκ για τον Κάρτερ, βρήκα ένα ολλανδικό άρθρο με τον ίδιο προβληματισμό, αναρωτιέται νομίζω αν ο Ομπάμα θα γίνει Κλίντον ή Κάρτερ. Έχει και μια ωραία φωτό με τον Ομπάμα ως Κάρτερ:

Edit: οκ δεν είναι ο Ομπάμα ως Κάρτερ, είναι ο Ομπάμα άσπρος και ο ΜακΚέιν μαύρος (κι έλεγα κι εγώ ποιος είναι ο δεξιά ρε πούστη μου)…