Μετά την απότομη άνοδο της θερμοκρασίας πήρα καίριες αποφάσεις και κουρεύτηκα και ξυρίστηκα. Παίζει να είναι η πρώτη φορά που κουρεύομαι για το 2008 ενώ είμαι απόλυτα σίγουρος ότι είχα ξυριστεί άλλη μία φορά σχετικά πρόσφατα.
Προετοιμαζόμενος ψυχολογικά για τον κουρέα σκεφτόμουν ότι την ώρα που θα του έδινα το δεκάευρο θα του έλεγα τα εξής:
- να σου κάνω μια αδιάκριτη ερώτηση;
- ναι
- τόσα χρόνια κουρεύομαι εδώ και πάντα η τιμή είναι 10 ευρώ. Τα πάντα έχουν ακριβύνει κι εσύ σταθερά 10 ευρώ. Γιατί αυτό;
Πήγα λοιπόν για κούρεμα. Προς το τέλος του κουρέματος του λέω “και τώρα θα πάω σπίτι να πατήσω και ένα ξύρισμα”. Μου λέει “θα ξυρίσεις και το μουστάκι;”. “Ναι ναι τα πάντα”, λέω εγώ. “Να στο πάρω λίγο;” μου λέει. Εγώ δεν καταλαβαίνω και κουνάω το κεφάλι μου αρνητικά. “Δεν θα πληρώσεις” μου λέει. Εκείνη τη στιγμή ήθελα να βγάλω ένα πενηντάευρο και να το κάψω επιδεικτικά μπροστά του… τελικά νόμιζε ότι θα το έπαιρνα μόνο με ξυραφάκι και του εξήγησα ότι έχω και μία μηχανή για να κάνω τη χοντρή δουλειά.
Στο ταμείο μου είπε “το ακρίβυνα λίγο”. “Δώδεκα ευρώ”.
Απογοήτευση. Αν τον άφηνες να σου πάρει το μουστάκι σίγουρα θα σου παιρνε μόνο δέκα.