Ποδήλατα παντού - ποδήλατα παππού
Είμαι στο φανάρι κηφισίας και κατεχάκη και περιμένω να ανάψει πράσινο. Ένας παππούς (γκριζομάλης κοντά στα 60) με πλησιάζει χαμογελαστός. Ζητάει πληροφορίες για το ποδήλατο. Του λέω ότι είναι μια χαρά. “Ωραία γιατί θέλω να παραγγείλω ένα” λέει και με αφήνει μαλάκα.
Λευτεριά στα ποδήλατα - λευτεριά στη θεοπούλα.
Μάιος 8, 2008 σε 9:27 π.μ.
Ακκακκαρκαρκαρ!
Φοβερός ο παππούς!
(Αν και είναι λίγο κάπως να λέμε ‘παππού’ έναν 60άρη… xD)
Μάιος 8, 2008 σε 10:25 π.μ.
Σωστός ο 60ρης! Στο χωριό πάλι, ο παππούς μου μέχρι που πέθανε (στα 72) κυκλοφορούσε μόνο με το ποδήλατό του. Κι ας είχαν όλα του τα παιδιά αυτοκίνητα.
Μάιος 8, 2008 σε 12:34 μ.μ
Όπως λέει και ο Χανς Κρίστοφ φον Όικελμπάουμ, η επόμενη μεγάλη επανάσταση θα είναι η επανάσταση ενάντια στα αυτοκίνητα. Εμπρός στον αγώνα μπλα μπλα.
Μάιος 8, 2008 σε 1:25 μ.μ
Όπως λέει και ο Γιώργος φον Μαργαρίτης Ω Τανενμπάουμ, ο παπούς είναι θεός!
Σκέφτομαι όταν εγώ γίνω 60 να πάρω skate. Εκεί είναι η μαγκιά.
Μάιος 8, 2008 σε 9:19 μ.μ
να πω εδώ, αν και πρέπει να το έχω ξαναπεί, ότι στις τελευταίες εκλογές ο πρώην πρόεδρος της δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος πριν ψηφίσει πήγε και έκανε 15 χιλιόμετρα ποδήλατο. Στα 81 του.
Μάιος 9, 2008 σε 5:04 μ.μ
Ωραία, λέω κι εγώ να πάρω ένα ποδήλατο για να κάνω μούρη :Ρ… Αλλά κάθε φορά πριν βγω στο δρόμο πρέπει να κάνω το σταυρό μου
Μάιος 12, 2008 σε 6:38 μ.μ
Το μόνο πρόβλημα είναι πως κάνοντας ποδήλατο στην Αθήνα, πρέπει να κουβαλάς και μπουκάλες οξυγόνου μαζί σου. :ρ
Ο παππούς μου στα 80+ περπατούσε τουλάχιστον 5-7 km ημερησίως, για πλάκα. Εμείς είμαστε η οχούμενη γενιά.