Είχα πάρει το ποδηλατάκι μου και έκανα βόλτες το απόγευμα, όταν σκέφτηκα ότι αφού οι παναθηναϊκοί έχουν πορεία, θα είναι κλειστοί οι δρόμοι και επομένως θα απολαύσω ποδήλατο στο δρόμο. Έτσι και έγινε, η Αλεξάνδρας ήταν κλειστή για τα αμάξια, αλλά ήταν τίγκα στον κόσμο. Εγώ ήμουν ντυμένος με πορτοκαλί μπλούζα οπότε άρχισα και να αγχώνομαι μήπως κάποιος μεθυσμένος (πολύ μπύρα) παναθηναϊκός φωνάξει τίποτα για τον ολυμπιακό και με μαζεύουν με το κουταλάκι από εκεί πέρα. Τελικά δεν έγινε τίποτα τέτοιο και ανέβηκα αρκετά ψηλά ανάμεσα στο πράσινο ποτάμι μέχρι εκεί που τον δρόμο κλείναν κάτι άλλοι πράσινοι τύποι, στο πιο χακί όμως. Τους είπα να περάσω αλλά μου είπαν όχι. Και να με αφήνανε βασικά πιο μετά είχαν παρατάξει αρκετές κλούβες ερμητικά κολλητά μεταξύ τους και μάλλον δε θα πέρναγα. Τέλος πάντων, υποθέτω πως δουλειά του κράτους είναι να σε περιορίζει. Γύρισα πίσω και επέστρεψα από ιπποκράτους.
Δεν είμαι παναθηναϊκός, δεν είμαι με κανέναν. Αδυνατώ να καταλάβω τι νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι, αν και αρκετοί εκεί πέρα δεν πρέπει να νιώθανε και πολλά πράγματα κρίνοντας από το βλέμμα τους. Πάντως εντυπωσιάστηκα από τον όγκο τους. Πάρα πάρα πάρα πολλοί πράσινοι φίλοι ήταν εκεί.
Και η απορία: μαζεύτηκαν στο πεδίο του Άρεως επειδή παίζανε με τον Άρη σήμερα; (δεν μπορούσα να μην το πω)





