Δημοσιογραφία των πολιτών

Πήγα για ποδήλατο το πρωί κατά τις 7 (άλλος ένα όψιμος θιασώτης της πρωινής γυμναστικής, όπως και η sikia). Λίγο πριν τις 7:30 περνούσα από τις στάσεις των λεωφορείων στην Ακαδημίας. Υπήρχε απίστευτα πολύς κόσμος στις στάσεις, δεν έχω ξαναδεί τόσο πολύ. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να βάλω μία κάμερα στο ποδήλατο ώστε να καταγράφω τη διαδρομή μου και να μπορώ αργότερα να δημοσιεύσω διάφορα κραυγαλέα πράγματα που συναντώ στο δρόμο.

Αυτά είναι τα όρια της δημοσιογραφίας που μπορώ να κάνω εγώ ως πολίτης: απεικόνιση πραγματικών γεγονότων που αφορούν την καθημερινότητά μου. Και βέβαια αναδημοσίευση ειδήσεων που με ενδιαφέρουν (κατά προτίμηση ότι σχετίζεται με την κρατική αυθαιρεσία, με ιδιαίτερη αδυναμία στους ναζί μπάτσους που αθωώνονται).

Δεν νομίζω ότι ο απλός πολίτης (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) μπορεί να κάνει “δημοσιογραφία των πολιτών” η οποία μπορεί να αφορά τα εξοπλιστικά προγράμματα μιας χώρας, το τι κάνει και το τι δεν κάνει στην προσωπική του ζωή ένας δημόσιος άνδρας (ή γυναίκα) κλπ περίεργα που κατά καιρούς έγραφε το press-gr.

Θέλω να πω ότι σίγουρα αυτό που έκανε το press-gr ΔΕΝ ήταν δημοσιογραφία των πολιτών, όπως προσπαθεί προβοκατόρικα ενδεχομένως να ισχυριστεί. Δεν είμαι φυσικά σε θέση να γνωρίζω τι ήταν, αλλά επειδή άκουσα τον Καψαμπέλη να λέει ότι έχει φίλους και φίλες και στο γραφείο του Αλογοσκούφη και στο ΥΠΕΞ και αλλού, θυμήθηκα το whistleblowing που διάβασα πρόσφατα. Χοντρικά whistleblowing είναι να μαρτυρήσεις τον εργοδότη σου για κάτι παράνομο που κάνει, και δεν μιλάμε για το μπακάλικο της γειτονιάς και τις διπλές ημερομηνίες στο γάλα.

Αυτό που θα ήθελε νομίζω να φιμώσει η εξουσία, ειδικά μια τόσο διεφθαρμένη εξουσία όσο η εξουσία της γλυκιάς μας πατρίδας, είναι το whistleblowing. Αν μέσω διαδικτύου αρχίσουν διάφοροι να γράφουν αλήθειες για τα τι παίζεται στα παρασκήνια, θα πέσει ιδρώτας. Και φυσικά τα παραδοσιακά ΜΜΕ δεν είναι σε θέση να κάνουν τέτοιες αποκαλύψεις γιατί αποτελούν μέρος του συστήματος, ισχυρό μέρος. Το whistleblowing (αν υποθέσουμε ότι κάποιος δηλαδή είναι διατεθειμένος να δαγκώσει το χέρι που τον ταΐζει υπέρ του κοινού καλού) είναι παράκαμψη: ξεκινάει μέσα από το διεφθαρμένο σύστημα από κάποιο ευσυνείδητο γρανάζι του συστήματος και καταλήγει κατευθείαν στο διαδίκτυο, στους πολίτες.

Το press-gr δεν ξέρω αν έκανε whistleblowing, αλλά πολύ αμφιβάλω. Και μόνο που λέγεται ότι συμμετείχε και ο Γιάννης Παπαγιάννης, του οποίου το αποκαλυπτικό δελτίο ήταν ο λόγος που έσβησα το Extra-3 από την tv μου, είναι αρκετό…

Πίσω στο whistleblowing. Κάνει λοιπόν κάποιος μια ανώνυμη καταγγελία. Είναι αλήθεια ή είναι ψέμα; Είναι πραγματικότητα ή συκοφαντία; Ε λοιπόν νομίζω ότι γι’αυτό έχουμε την ανεξάρτητη δικαιοσύνη (μην γελάτε). Εφόσον γράφεται κάπου ότι ο τάδε υπουργός έχει πάρει λεφτά για να δώσει το έργο στην τάδε εταιρεία, νομίζω ότι πρέπει η δικαιοσύνη να το ψάχνει το πράγμα. Από τη στιγμή που γράφεται ένα τέτοιο σχόλιο, υπάρχει ήδη μία παρανομία: ή ο χρηματισμός του υπουργού, ή η συκοφάντησή του από το σχόλιο. Ή ο υπουργός ή ο συκοφάντης πρέπει να τιμωρηθεί.

Αν όμως φιμωθεί αυτή η δυνατότητα από την κυβέρνηση, ποιος προστατεύεται;