Κατεβαίνω το δρόμο γυρίζοντας προς το σπίτι, δεν φοράω μπουφάν και γι’αυτό περπατώ πιο γρήγορα. Το κεφάλι μου το σκεπάζει η κουκούλα και στα αυτιά μου παίζει κάποιο mp3 που έχει λιώσει. Στην διασταύρωση ένας ντελιβεράς κάνει απότομο ελιγμό για να αποφύγει μία οδηγό ΙΧ που σταματάει απότομα. Το ρεύμα του ντελιβερά όμως έχει συνεχόμενη ροή και η οδηγός περιμένει να βρει κάποιο άνοιγμα, έχοντας μπλοκάρει τον ντελιβερά. Εγώ ρίχνω ένα αποδοκιμαστικό βλέμμα στην οδηγό. Περπατάω και καθώς προσπερνάω το σκηνικό ξαναρίχνω ένα βλέμμα και κοιτάζω και τον ντελιβερά. Λίγα βήματα παρακάτω ο ντελιβεράς έχει ανέβει τον ποδηλατόδρομο (ο οποίος χρησιμοποιείται ως ανθρώπινο πεζοδρόμιο γιατί όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων), έχει στρίψει και ετοιμάζεται επιτέλους να μπει στο δρόμο του αφήνοντας πίσω του το κόλλημα. Τον κοιτάζω μπροστά μου και χαμογελάω. Χαμογελάει κι αυτός. Καθώς μπαίνει στην άσφαλτο μου κορνάρει χαμογελώντας. Γέρνω ελαφρά το κεφάλι μου ανταποδίδοντας. Κανείς δεν είπε κουβέντα. Στην πόλη δεν χρειάζεται.
Αρχειοθετήθηκε ως : Περιπέτειες, Προσωπικά
