Ο Μπλερ και ο Καραμανλής στη Φειδιππίδου

Πήγα πεζός σήμερα στη δουλειά, προσπαθώντας να αφήσω λίγο το ποδήλατο και να αρχίσω το περπάτημα γιατί νομίζω ότι από το ποδήλατο με ενοχλούν τα γόνατά μου. Στη Φειδιππίδου γύρω στις 8μιση ένας τροχονόμος γύρω στα 50 χαμογελαστός και ευθυτενής μου ζητάει ευγενικά να περιμένω λιγάκι. Σκέφτηκα “σιγά ρε φίλε που θα με παρακαλέσεις κιόλας, κάνε τη δουλειά σου”. Σε λιγάκι περνάνε κάτι αμαξάρες. Μου κεντρίζουν την προσοχή κάτι μπλε φωτάκια που αναβοσβήνανε στη μάσκα του αμαξιού. Ο συνοδηγός γνέφει ή χαιρετάει τον τροχονόμο.

- “Άντε” μου λέει ο τροχονόμος “είδες και τον πρωθυπουργό”.
- “Αυτός ήταν;”
- “Ναι. Για ποιον είμαι εγώ εδώ;”
εκεί γέλασα και του απαντάω: “για τον λαό πρέπει να είσαι εδώ, δεν έχουν ανάγκη αυτοί”
εκεί γέλασε αυτός
Μιας και είναι μάλλον η πρώτη μου φορά που πετυχαίνω χαρούμενο τροχονόμο στην Αθήνα που να έχει και όρεξη να μιλήσει του λέω για τον Μπλερ.
“Δεν έχουν ανάγκη αυτοί. Ο Μπλερ, όταν παραιτήθηκε, δήλωσε ότι τον δυσκολεύει πολύ να σταματάει στα κόκκινα φανάρια. Τόσο πολύ είχε συνηθίσει!”
Ο τροχονόμος κούνησε το κεφάλι του κι εγώ κατάλαβα ότι πρέπει να τον αφήσω να κάνει την δουλειά του και εγώ να πάω στη δικιά μου. “Καλή σου μέρα” του φώναξα κι έφυγα.